Anne keşke insanları üzmemi kırmamı söylediğin kadar kendimi nasıl koruyacağimida söyleseydin. Canım çok acıyor be anne. Önce sevdim hayallerimi umutlarımı geleceğimi ona bağladım.
Bana bir köşe başında olmuyor artık istemiyorum dedi.
O an nefesim kesildi sesim kısıldı yüzümde buruklaşan bir hüzün gözlerimde bir kaç damla yaşla neden dedim sustu olmuyor anla işte dedi ağzımdan sadece tek kelime git diyebildim. O an öldüm sanki ciğerlerim bir an nefes almaz oldu vücudum kas kastı kesildi o sokağı tek başıma nasıl geldiğimi hatırlamıyorum. Ve ben bir daha öyle mutlu olamayacağımı telefonumun çalmayacağını o güzel kahve gözlerini görmeyeceğimi anladım bu dahada beni kahretti ben seni bir ömür boyu bekleyeceğim sen beni sevmesende seven sevdiğini sırat köprüsünden almadan gitmemiş oraya kaldı hayallerimiz
©zeynepzeyn
Z