Ben ne çabuk erken büyüdüm
sokaklarda parklarda çocuklar
gibi oynamadım ben çocukluğumu
yaşayamadım içimden kopuk bir
hüzün alıp götürür beni gözümden
yaş akıyor yağmur misali;
Dönüp bakarım kayıp giden yıllara
ben büyükçe daha yalnızlaşıyorum
hayat silesini vurur acımaz yorgun
ömrüm yaralı haykırış misali;
Sevdanın külleri savruluyor
bende bu şans var oldukça
gülmez ne bir yüzüm oysa
talihim olur vah kör salih
elimde mavi bir bolan uçar
gözlerim maviliğin seyrine
daldı o an canlanır düşler
kayıp giden çocukluğumun
o an ki hayali belirir önüme
nerde hani o zaman içinde
bir varmış bir yokmuşlara
masal diyip geçer yıllarım
eskimez yalnız ben çöktüm
uykular hergece hayatlar
yorgun bedenim aciz oldu
bir yol var sonsuz gidiyor
sonunda ne var Allah bilir
uyusam sanki hiçbirşey'se
olmamış gibi zaman dursa
ama hayat devam ediyor
C