Hayat ne tuhaf...
Bir zamanlar yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmeyen insanlarla öyle bir an gelince birbirimizi yer olduk
İnsanlar ne tuhaf...
Bir zamanlar akrabadan öte dost bulamazken şimdi bütün akrabalar birden akbaba oldu
Ölüm ne tuhaf...
Cenazende hayır duası okunmasını beklerken arkandan atıp tutan daha gomulmeni bile beklemeden yerin dibine sokan dostlarla doluymuş etrafın bunu cenazende öğrenmen de ayrı bir ironi
Onları susturan ses senin değil hocanın sesi aslında hakkınızı helal ediyor musunuz diye
Ah bir de sana sorsalar bu manzaradan sonra hakkını helal ediyor musun diye
Ama soran yok seni gören yok duyan yok ve gerçekten seven yok...
©laviniaeva
L