Bizim zamanımızda bilgisayar yoktu.
Derslerimize kütüphanede çalışırdık.
Elektrikler aylarca gelmezdi.
Yinede ödevimizi mum ışığında yapar.
Servisimiz olmadan koşa koşa okula giderdik.
Siyah önlük giyerdik naylondan.
Sobaya değmesin diye dikkat ederdik.
Küçücük kalplerimizin attığı.
Görünce utanıp heyecanlandığımız.
Kız arkadaşlarımız vardı.
Ne güzel günlerdi o günler.
Doğal ve içtendi arkadaşlıklar.
Teneffüste terleyene kadar koşar oynardık.
Hayatı öğrenirken bu arada.
Daha öğreneceğimiz çok şey olduğunu nereden bilebilirdim.
Hayat okulunun dersleri çok ağırmış.
Geçer not almak neredeyse imkansız.
Anladım ki bu okul son nefese kadar devam edecekmiş....
©zekibiyik
Z