Dost, bana fısılda acıları hayatın,
Yüreğim yaralı, her gün pişer ateşte.
Bu vefasız dünya, zalim bir gölgeyle kaplı,
Zenginler cennete konmuş, fakirler cehenneme saplı.
Bir lokma ekmek için şükreder garip,
Acıları tadar her an, yüreği bir sızı gibi.
Herkes adalet der, dilinde din ve iman,
Peki nerede o adalet, sorarım sana dost, nerde o izan?
Zalimin zulmü kol gezer, mazlum hep sessizliğe gömülür,
Yalan ve dolan hüküm sürer, gerçek karanlıklara gömülür.
Sevgi sönmüş, umut tükenmiş, ne kaldı geriye?
Boşluk ve yalnızlık, yürekte bir hüzün perdesi.
Ah dost, bana anlat cennetin kapılarını,
Nerede o huzur, nerede o sevgi dolu bakışları?
Belki bir gün biter bu zulüm, belki bir gün doğar güneş:
Isıtır yüreğimizi, aydınlatır yarınımızı, siler gözyaşlarımızı.
O güne kadar savaşırız, yılmadan, usanmadan,
Adalet için, özgürlük için, sevgi için, insanlık için.
Belki bir gün değişir dünya, belki bir gün biter bu çile:
Ve biz de tadarız o güzel günlerin tadını, dostluk ve barış ile.
©hasanbey.
H