Dünya denen bir sahnede, perde açılır her gün, Ölüm basamaklarına bir adım daha yaklaşırken, Hayaller kurar insan, umutlar fısıldar gönül, Her şeyin daha güzel olacağına inanır, körü körüne.
Zaman akar sessizce, nehir gibi çağlaya çağlaya, İnsanlık da bir gün bitecek, bu bir gerçek acımasızca. Gelecek güzel günler hayaliyle avutur kendini, Hayalperest ruhlar, masum kalpler, umut dolu bakışlarla.
Büyürüz, yaşarız, tecrübeler kazanırız, Yaşadıkça anlarız ki dünya bir yalanmış meğer. Gün be gün insanlık ölüyor, ruhumuzdan önce, Bedenimiz çürüyor, kalbimiz acıyla inliyor sessizce.
Hayallerimiz suya yazılmış çizgiler gibi siliniyor, Geçmiş güzel günler anı olarak kalıyor geriye. Kıymetini bilemedik o güzel zamanların, Şimdi hüzünle bakıyoruz arkamıza, pişmanlıkla.
Gelecek karanlık görünüyor, umutlar sönüyor bir bir, Çöküyoruz geçmişe, hasretle sarılıyoruz o günlere. Ne yapsak da geri gelmez o güzel zamanlar, Ancak anılar kalıyor bize, teselli olarak.
Hayat bir oyunmuş meğer, sahnesi dünya, perdesi ölüm, Herkes bir rol oynuyor, son perdede inip gidiyor bu dünyadan. Unutmayalım ki her şey geçici, anı yaşayalım, Sevdiklerimizle olalım, mutlu olalım bu kalan ömürde.
©hasanbey.
H