Ve yine akşam yine akşam,
Bilmem ki şiire nasıl başlasam,
Karanlık mı bizi alıp götüren,
Yoksa geceyi bekleyen ilham.
Geceleri yalnız kalıyor insan,
Hesaba çeker kendini vicdan,
Boğuşur sabaha kadar kendiyle,
Nefis bir yandan kabus bir yandan.
Gecenin en zifiri karanlığında,
Tuhaf şeyler görüyorum rüyamda,
Ansızın uykudan uyanıyorum,
Kaza yapacağım bir esnada.
Boşuna görmüyorum bu rüyayı,
Çıkarmak istiyorum o manayı,
Belki de ilahi bir ikazdır bu,
Bırak artık yaptığın hatayı.
Ramazan KalayYeşilli/Mardin
R