Bakma bana, utanç dolu gözlerime
Denk getirme suçlayan gözlerini
Göz yaşlarımın geçmişimi yok edemeyeceğini ben de biliyorum
Gülme bana, ahmaklığıma
Biçare insan meçhullerde kaybolduğu vakit düşünmez, işitmez, görmez sadece ağlar
Her dökülen damla kor alevlerin buyruğu altındadır.
Zor bir deneyim saatlerce yorulan, asırlarca ağlayan bir beşerden insan yaratmak
Varlığı reddetmek mi hadsizlik yoksa kaybetmek mi?
Sorular hançerler zihni!
Dinlemeden yargılar uçurumları dize getiren ölümler
Şarkılar hep aynı nakaratta ele geçirir zamanın tahtını
Nefes almadan yaşatır gözlerin takıldığı bir küçük solucanın hayatını
Efsunlu deliliğin çayını içermiş şehrin kimsesiz mahlukları
Limon ve zeytin ağaçlarının sohbeti neden bu kadar mühimdir
Siyahın gölgesi olmuş yürürken sonbaharı
©mevhum
M