Hayat
Nasıl bekler bir insan hayatı?
Yaşamı nasıl kucaklar içten içe?
Sen nasıl bilirsin ki bende saklı olan seni?
Anlatamazdım bendeki seni.
Kaçıncı rüyadasın şimdi?
Kaçında ben vardım düşlerinin?
Kaçında bizi götürdün uzaklara?
Bilemezdim düşlerini anlatmazdın.
Sabırla bekler miyim ben hayatı?
Hayat sabredip izin verir mi bize?
Sana kavuşmak değil hayalim,
Kötü mü olurdu yanında olsam?
Öyle olsa koşardım sana.
‘’Kaç.’’ Dedin hep bana kal demedin.
Neden? Diye hiç sormadım sana,
Hakkım yoktu sormaya ben gelmedim sana.
Hayat sana göre ney?
Bana göre hayat karanfil gibi.
Karanfilleri severim çünkü sen gibiler,
Kokusundan değil ya da güzelliğinden,
Hem aşkı anlatır bana birde sensizliği.
Karanfilsin onun kadar narinsin, dokunamam sana;
Ürker ellerim, titrer kalbim ve dayanamaz hiçbir şarkı buna.
Hayat neydi ki bize göre?
Aşk değil bu bambaşka bir şey sanki.
Karşılığı kitaplarda yok bunun, tarif edemem ki,
Şayet kalem tutan ellerden ziyade hazinem yok.
Nasıl olurda anlatamam seni?
‘’Yıkılmış, ağlıyor ve kaybediyorum .’’ Desem faydası olmaz,
Çünkü tarifi değil, hiçbir cümle.
En sevdiğin renk,
En sevdiğin kitap,
En sevdiğin şairi,
En sevdiğin çiçek,
En sevdiğin şehir,
Bunların hepsini bilmiyor olsam bile,
En sevdiğin şey yalnızlık artık onu bilirim.
Hayat nasıl biter sen giderken anlatır mısın?
©kaçanbulut
K