Dışarda hayat kalmamış sanki
Ya da yalnızlığı satın almış gibiyim
Günlerdir tek kelime çıkmaz ağzımdan
Dört duvarla da konuşulmuyor ki
Konuşmayı, uyumayı, gülmeyi
Hatta susmayı da unuttum
Sahi nasıl susar insan
İçinden binlerce kelime çıkmak için
Can çekişirken
Ve bir serzenişte bulunup
Diyorum çıkmanız için henüz erken
Yıllanmış konuşacaklarımı ateşe attım
Kullanmadığım bir gülümseme vardı
Onu da birkaç dirheme sattım
Yolcuyum artık, istikametim müphem
Bilirim dönüşüm yok gideceğim yönden
Bunu bilen yollar, dağlar dilhun
Ne olur bana ait ayak izleri unutun
Uçurumun kenarına gelirken adım adım
İlk önce elimdeki cesaret değneğini attım
Son defa ürkerek gökyüzüne baktım
Uçmayı unutmuş gözü yaşlı bir martı
Velhasıl, peşimden gelmesin diye
Kör düğümlerle yalnızlığa bağladım atımı.
©cüneyt47
C