İşkence gecelerinin, soğuk sabahlarında uyandım,
Hem kimliğini hemde yarınlarını kaybetmiş olarak.
Yarık tabanların, yorgun dizleri kaldıramadığı gibi,
Bende dünya yükünü asla kaldıramadım ve kaldım.
Islak kirpikler her ne kadar hasret kalsada sılaya,
Kurumuş yüzüm, gurbete tebesüm hilesi yapmakta.
İçim acımakta lâkin dilim gizliyor en ağır ağıtları bağrında.
Böylece dünya işine sarıldım ve yine aldandım.
Kırılmak, ezilmek, horgörülmek basit kaldı, lugatımda.
Yarınlar umut vermiyor aksine korkutuyor aslında.
Ve ben kaldıramayacağım tüm yükleri koymaktayım heybeme,
Vücudum kâl, lakin hayellerim menzile varmakta.
©yılmazönür
Y