Kafese kapatılmış bir kuş kadar bozuk dengem.
Tutunacağımı sandığım dalım en başından kırık başka bir ele bağlıymış.
Beni yere düşüren dal kalbime saplandı, üstünde bir el varken.
Dalı bastıran el canımı fazla acıtmıyor du.
Sadece son nefesimi verirken, iki el görmek kalbimi yaralamıştı.
Mezarıma bırakılan çiçeklerin kokusunu alamadan havaya karıştılar.
Yağan yağmurun içinde, gözyaşım ve hüznüm vardı.
Çünkü çiçekler ben kokuyordu.
Rahat uyuyabilirim artık,
Benden çıktılar
Size hayırlı hüzünler...
İrem Parlayıcı
©ruh-urevan
R