Salıverdim sadece mihnetleri, şimdi her yer kum fırtınası.
Toz bulutları çoğalmakta her geçen bir saniye.
Olmayan insanların gözünü aramakta bu ruh.
Göz gözü görmüyor, ne acı.
İhanet kokan cesetlerle morgdayım.
Bulanık, sessiz, soğuk.
Haykırıyor sükunetim.
Yalnızım.
Son duraklar, hep bir parça çaldı içimden.
Her seferinde acıttı canımı, deşti yaralarımı.
Oysa vuslata daha çok vardı.
Rıhtımlarıma elvedalar hayli yanaştı.
Acizdim, ölümden bile.
Hayallerim yandı.
Körüklendim.
Birbiri ardınca sıralanıp geçiyor üstümden bulutlar.
Tek bir yön benimsemişler sanki, besbelli.
Biraz bulanık geliyor etraf.
Dumanlı bu cehennem.
Burası benim.
Gitmemeliyim.
Yağ üzerime durma, içim beyaban.
Tutsağım bu damlaların derinliklerinde.
Sönecek yangın kalmadı.
Islak külüm.
Ağlıyorum.
u.printer
U