Sonbahar rüzgarları eserken sessizce, Toprağa dökülür yapraklar hüzünle. Doğanın vedasıdır bu, yaz mevsimine, Hazan mevsiminin hüzünlü güzeli, hazan çiçekleri.
Solgun yapraklar arasında açarlar, Kırılgan güzellikleriyle süslerler dalları. Renklerinin cümbüşü, hüzünle harmanlanır, Sonbaharın matemini yansıtırlar sanki.
Kısa ömürlüdürler, tıpkı bir kelebek gibi, Açıp solarlar mevsimin son nefesinde. Ancak bu hüzünlü güzellikleri, Derin anlamlar taşır ruhumuza.
Hayatın da bir sonbahar mevsimi olduğunu, Hatırlatır bize hazan çiçekleri. Her güzelliğin bir sonu olduğunu, Ve her sonun yeni bir başlangıç olduğunu.
Solgun yapraklar dökülürken yere, Hazan çiçekleri de veda eder hayata. Ancak geride kalan tohumlar, Umut tohumlarıdır bahara.
Baharın gelmesiyle yeşerecekler, Ve yeniden açacaklar güzel çiçeklerini. Hazan çiçekleri bize şunu öğretir, Hayatta her şey geçicidir, sadece sevgi kalıcıdır.
©hasanbey.
H