dört mevsimdin sen..
bahardi gülüşün,
yazdı sarışın,
sonbahardi hüznün ve
Kıştı gidişin....
yokluğunun ardından uzun bir hazan mevsimi sürdü bende...7 mevsim hazan yaşadım.
açmadı güneş,dinmedi yağmur ve ben hep sırılsıklamdım...
yokluğunu anlatmadım kimseye,
sessiz sedasız, öylece manasız kalakaldim...
suçluyum evet
grurumdu beni böyle ezen,
olurcesine sevsemde birturlu mantigimi bastiramadim....
ya birgün beni yeniden aldatır korkusu...
unutmamistim günlerce agladigim soğuk taşlar üzerinde gozyaslarimla uyuya kaldığım balkonu...
oysaki ölürcesine seviyordum,
damarlarımda akan kan,aldığım nefes senken...
Gururum tonlarca ağır basıyordu...
o günden sonra gökyüzü hep karanlık!
gisinin ardından renkler kayboldu..
maviye hasret kaldım...
şimdi ise burnumda hep toprak kokusu...
omzumda bir el ve yine kendim..
toparlan hayat inecek var durak yakin.....
©canantek
C