Hazan yeşili bir hüzün çöktü yüreğime,
Solgun bir yaprak gibi titriyor ruhum.
Gül yaprakları dökülüyor dallarımdan,
Bülbül gibi sessizce ağlıyorum.
Eski baharlar gibi coşku yok bende,
Kuşların şarkısı gibi neşe yok sesimde.
Her şey sessiz, her şey durgun,
Hazan hüznü sarmış her bir yanımı.
Hatıralar canlanıyor gözlerimin önünde,
Geçmişin güzel günleri, neşe dolu anılar.
Hepsi şimdi birer hüzün kaynağı,
Gözyaşları dökülüyor yanaklarımdan.
Sonbaharın soğuk rüzgarı esiyor,
Soğuk bir ürperti geçiyor bedenimden.
Yalnızlık sarıyor beni her yanından,
Bir yaprak gibi savruluyorum rüzgarda.
Ama biliyorum, bahar tekrar gelecek,
Güneş doğacak ve ısıtacak yüreğimi.
Gül yaprakları tekrar açacak dallarımdan,
Bülbül gibi tekrar şakıyacağım.
O güne kadar sabredeceğim,
Hazan hüznünü içimde taşıyacağım.
Ve umut edeceğim, baharın gelmesini,
Yeni bir başlangıcın, yeni bir mutluluğun.
©hasanbey.
H