toprak seslenir denizdeki suya:
"ben kayıp gidersem ne olur" diye.
su tereddütsüz cevap verir ona:
"kıyametim kopar, gitme"
hava karışır söze"
"çöl sıcağı gibi yaksam, sanmaki sen kalırsın,
o çok güvendiğin toprağa , buhar olup karışırsın"
su kalmıştır ortada, kim iyi kim kötü?
ufacık bir konuşmada , hava nasılda üzerine çöktü.
su haykırır havaya:
"istersen kasıp kavur beni, gideceyim yer topraktır,
onun sevgisinde kibire yer yok, temizdir, berraktır"
sevgilisiyle dostu arasında kalan bir kız.
sevgilisi der ki:
"hayatında ben varım, başkasına yer kalmayacak,
unutacaksın dostunu, onunla görüşmek yasak"
kız tereddütsüzce şu kararı alır ve haykırır:
"dostum olmadan yaşamanın ne önemi kalacak,
odur bu hayatta güvendiğim en güçlü dayanak.
yokluğunda varlığın yoktu, varlığında da olmayacak,
seçim yaptırman sevgindense, inan kaybolacak"
dost bir hazinedir, keşfetmesi zevkli,
kimselere vermeyesin, unutma ki kıymetli.
©lavinya7
L