Büyüdükçe daha çok kırıldık.
Küçükken sade oyuncaklar kırılırdı.
Kırılan oyuncağın yerini yeni oyuncaklar alırdı.
Şimdilerde ise hep kalbimiz kırılıyor.
Küçükken düştüğüm için ağlardım.
Dizlerim yara oldu için üzülürdüm.
Şimdi kalbim acıdı için ağlıyorum.
İnsanların oyuncağı oldum için üzülüyorum.
Küçükken tek kullanılan oyuncalardı.
Oynardık ve sonra bir köşeye atardık.
Şimdi kalpler oyuncak oldu.
Kullanılan kalbi kenera atar oldular.
Küçükken kimseyi kırmak istemeyen çocuklar vardı.
Üzülmesin diye en değerli oyuncağını veren.
Şimdi üzülen birini yanlız bırakır olduk.
Kalbimizi oyucak gibi kullanıp kenara attılar.
Küçükken kırmamak için herşeyi feda ettik.
Çoğu şeye üzülsek bile üzülmedik dedik.
Şimdi hep kırılan biz olduk.
Feda edecek bir kalp bırakmadılar.
©fatma_6
F