Kırk desen kırk kıyafet,
Giy çıkar giy çıkar.
Hangi yeninden tanımadım seni,
Bilirsin ben, hep eski giyinirim.
Bağlıyımdır ben, yenilirim.
Senin gibi göz ucuyla süzmem geçmişimi, Geleceğim!
Dediğim kişiyi, tartıda ölçmem.
Benim kalbim çok küçük,
Yumruğum kadar,
Lakin kaldırırım her bir ağır cümleyi,
Tüy hafifliğinde...
Hani senin şiirlerinde parçaladığın atom var ya,
Onu ben parçalarım zihin haznemde... Lekeleri çıkarmak için deterjan kullanmam ben hiç,
Masrafım yoktur hani,
Şöyle bir geçmişime göz atarım,
Üzerine çarşaf serer usulca yatarım.
Varsın leke saydıkların arkamda kalsın... Çevre açım geniş değil senin kadar,
Bir ben varım bir de ben, o kadar...
Ama olsun, nazım geçsin!
Gel hadi çay içelim desem,
Bekletmez hani beni,
Bir şair boşuna boşluğa yeltenir mi?
Boşluk bile ses eder.
Selam Allah için verilir.
Ümit, nefessizden kesilir...!
Bir gün bile ah etmem,
Yaşımın değmediklerine,
Yorulurum belki,
Yüküm ağır gelir.
Dizlerim kırılır.
Ne demiş Madak; "Kim bir şairi kırsa,
Şair gider uzun bir dizeyi kırar mesela" Şairliğim kırılırsa,
Dizelerim kırılır...
Hepsi bu işte...!
©zümrdanka_
Z