Bir başlangıç yapmaya karar verdim.
Bu başlangıç diğer bildiklerinizden,
Ya da duyduklarınızdan farklı olacak.
Bu başlangıç sadece yeni bir sayfadan ibaret olmayacak.
Bu başlangıç benim başlangıcım.
Ve bu başlangıç bir defterle başlayacak. Defterin içinde hayatım değil şiirlerim yazacak.
Defterin üzerinde bir yazı olacak.
"Her karanlıkta bir güneş doğar".
O güneş bir gün şiirlerimin üzerine doğacak. Ve bu masum şiirler,
Sayfaların arasından uçup gidecek.
Uzaklarda aramayın,
Onlar bir gün size gelecek
Ve kalbinize yerleşecek.
Küçük bir hikayeyle başlamak istiyorum. Benim hikayemle.
Evet bu defterde hikayeler değil,
Sadece şiirler olacaktı.
Ama bu şiirlerimin de bir hikayesi vardı. Eğer bir gün uçup giderseler ,
Arkalarında sadece bu küçük hikayenin kalmasını istiyordum.
Ve işte o hikaye şöyle:
Ortaokul sondaydım.
Bir çocuk vardı.
Tabii ki hemen tahmin ettiniz.
Evet ondan hoşlanıyordum.
Ama aileleri bilirsiniz.
Bu zamanlar aşk için doğru zamanlar değildi.
Çocukça duygulardı sadece.
Gerçek olan tek şey vardı.
Herkesin de olduğu gibi,
Bizimde ekmek yarışına girmemiz gerekiyordu.
Bu yüzden aşk, yasaktı.
Ve bize engel olan bir tuzak.
Kimseye anlatamadığım için
Bir defter tutmaya karar vermiştim.
Bu defter benim sırdaşım,
Ve ilk şiir deneyimlerimdi.
Ben bu defteri hep annemden gizlerdim. Ama bir gün bu defter ortaya çıkmıştı.
Ve ayrıntısıyla okunmuştu.
O an sanki...
Büyük bir suç işlemiştim.
Annemin bakışları,
Sanki defterde bütün kötü suçlar yazıyormuşçasınaydı.
Bir katilin günlüğünü okumuştu sanki annem.
Dehşetle bakıyordu.
Ve bu delilin ortadan kalkmasını istiyordu. Bu defteri yakmamı istemişti.
Biliyordum defterle beraber duygularım, Hayallerim,
İlk aşkım,
Ve ilk şiir deneyimlerim de yanacaktı.
Çaresizdim,
Hepsi birden yandı.
Külleri rüzgarla etrafa saçıldı.
Ben bu başlangıçla,
Dağılan küllerimi birleştirmeye,
Uzun bir aradan sonra,
Tekrar bir defterde toplamaya karar verdim. Umarım bu sefer her şey cok güzel olur,
Ve şiirlerim kül halinde değil de,
Bir bütün şeklinde bir arada durur.
Hayal kurmakta özgürüz.
Herkes istediği hayali kurabilir.
Olmak istediği biriyle,
Farklı bir ülked,
Ya da bambaşka bir dünayda.
Hayalleri gerçekleştirmek isteğe bağlı,
Ya da inanmak önemli.
Gerçekleşmesi imkansız olanlar da var tabi. Mars’ta yaşamayı düşlemek gibi.
Eğer gerçekten inanırsanız,
Kim bilir bu hayal de,
Hayal olmaktan çıkar belki.
Aslında biz zorlaştırıyoruz bu hayatı.
Küçük bir umutsuzluk,
Ya da olumsuzluk gördük mü;
Vazgeçiyoruz her şeyden,
Kapatıyoruz kendimizi.
Aslında hayal kurarken,
Her şey güzeldi öyle değil mi?
Peki sen bu kurduğun hayallere ,
Nasıl bu kadar kolay ulaşabilmeyi düşündün?
Elbet biraz zorluk olacaktır.
Asıl amaç pes etmemek,
hayallerden vazgeçmemek.
Eğer ki hayal kurmaktan vazgeçersek,
Ne bir umut kalır içimizde,
Ne de bir yaşam sevinci.
Gerçekten çıkmaz sokakta olduğunu düşünürsen;
Bir kalem,kağıt al eline ve yaz.
Konu,mekan ya da yetenek önemli değil. Sen kendini duygulara bırak,
Gerisini kalemin halledecektir.
Ona sakın direnme,
O her zaman doğru yolu gösterir.
©melisad.
M