Karanlık her yer korkuyorum, korkunç bir kalabalık içindeyim.
Herkes koşușuyor çığlık çığlığa, aklımı kaybetmiş biçimdeyim.
Çaresizce beklerken öyle çağırıyor beni ölümün sessizliği.
Kolayı seçseydim kulak verirdim ama şimdi gitmeliyim.
Temelim toprak, kaderim köstebek, kazıyor kabrimi günden güne.
Hayatın elinde oyuncak oldum, vuruyor ruhumu yerden yere.
Düşüyorum düşlerimin kıyısından, beni bekler azgın serin sular.
Her gece gördüğüm bu kabustan uyandırın beni birdenbire.
Kanıma işlemiş tükenmişlik, dolaşıp duruyor damarlarımda
Zamanı esir almış akrep, yelkovan ömrümü çalıyor duvarlarımda
Yavaş yaşayıp hızlı yaşlanıyorum, bu uğradığım kaçıncı hüsran?
Çilemin yadigarı kardelenler bir bir açıyor sakallarımda
Yașadıkça yașlanıyorum her yanımda hatalardan bir duvar
Her hata bir tuğla, gün geçtikçe yükseliyor etrafımdaki surlar
Yavaş yavaş kuruluyor tecrübe kalesi, azimle ve sabırla
Kalemin sultanıyım, etrafımda beni kollayan muhafızlar
©mrxgn
M