Her Vazgeçiş Bir Kaybediştir!

Oysa hepimiz bir parça yalnızız. Biraz kırgın, biraz kızgınız. Bir hayli yorgun, yıpratılmış. Anılar acı veriyor her birimize. Yaşanmışlıklar ve yaşanmamışlıklar arasında gidip gelmekte zihnim. Yorgunum ben de herkes gibi. Susmaktan yoruldum, sürekli susup içimde avazım çıktığı kadar bağırmaktan.. Hep kendimle baş başa kalıp, kendime sığınmaktan yoruldum. Kolay mı bu kadar bir sevgiden gitmek, yok saymak her duyguyu. Kolay mı sevgilinin yokluğuna alışmak? Hüznümü mutluluğuna katmak, vazgeçmek kolay mı?  Kolaysa ben de isterim unutmak. Yaşanmamış saymak anıları.. Bir bir silmek hafızadan. Gitme dememe izin vermedin giderken. Oysa sevgi her zorluğa katlanabilecek kadar çok ve güçlüdür. Alışma yokluğuma, bensiz olamazsın. Yokluğum fark edilmeli kalbinin en derininde. Özlemelisin. Sesim, yüzüm aklına gelmeli aniden. Çıkmamalı zihninden hayalim. Hatırlamalısın. Umarım  hatırlarsın beni. Aniden aklına düşerim bir gece. Bensiz edemezsin bilirim. Gitme. Yok etme sana duyduğum sevgiyi. Mutlu aşk yoktur bilirim. Ama gitme. Varlığına alışamamışken yokluğuna alışmak zor. Her vazgeçiş bir kaybediştir. Fark edeceksin sonra, çok sonra. Vazgeçtiğini değil kaybettiğini anlayacaksın bir gün..