vura vura yürüyorum, topuklarımı yere
Gözlerimin önünden geçirerek hayatımı
vururken tepeden güneş
Sen geçiyorsun başıma,
suspus, tek başıma yürüyorum
omuzlarım düşüyor,
her attığım adım sonrası daha bir yorgun
almıyor parıltılı renkler gözlerimi,
solgun ağaçları geçiyorum,
ağlayan çiçekler var, papatyalar
yorgunum
kuşlar çıvıldamayı bırakmış sanki
sessizlik, çıt yok sokaklarda
her köşebaşı daha bir tenha,
çiçekçi abla yok mesela olması gereken yerde
gazete okuyup, yanında çay içen amcalar
yok olmuşlar
sadece ben varım, bir de beni yansıtan kapalı dükkanın aynası
nefesim kulağımda senfoni oluşturmuş
boş bir parkın yanında ki paslı bankta oturuyorum
bekliyorum,
bekliyorum
ne gelen var ne de giden,
ben varım, içim de sen
gelmeyeceğini bilsem bile bekliyorum,
kıvrılıyor göz yaşım benimle birlikte, bankın üzerine
üzerimde bir gazete var,
ve onun üzerinde de bir şiir
ne tesadüf, onun içinde de sen varsın
sanki bütün şiirler sana yazılmış gibi
ben ise bütün o şiirlerin şairi
bulduğum her sayfaya seni kazıyorum
yüreğime daldırıyorum kalemimi
ve tekrar başlıyorum yazma seni.
©çareszşair
Ç