Anne
Döndüm anne...
Seni görmeğe geldim
Ama sen yoksun...
Biliyorum bana bakıyorsun
Göz yaşlarınla bana acıyorsun...
Ben...
Tıpkı 3 yaşında olduğum gibi senden yardım bekliyorum....
Gelip elimden tutacağını bana sarılıp,göz yaşlarımı sileceyini zann ediyorum..
Ama ne fayda...
Artık sen yoksun
Her sabah beni uyandırıb okula götüren, saçlarımı okşayan annemi arıyorum...
Bulamıyorum...
Bir zamanlar kahramanım şimdi sadece güzel bi anıyı arıyorum...
Bulamıyorum...
Bakıyorum...
Onun her akşam eve geldiği yola...
Anlıyorum...
Bir daha onu göremeğeceğimi,ona sarılıb "Anne" deyemeğeceğimi...
Üzülüyorum...
Onu defalarca üzdüğüm için
Her akşam eve geç gelmek, anneye yalan söylemek, bazen ses yükseltmek...
Düşünüyorum da bunlar ne demek?
Anneyi boş yere üzmek, haksızken haklıymış gibi görünmek ,kalbini kıracak binlerce söz söylemek, sana uzanan sevgi dolu elleri geri çevirmek...
Tam da 20 yıl geçmiş tüm olanlardan...
Annem hiçbir zaman silinmeyecek hatıralardan
Keşke bir an geri dönseydi de ona son kez "Anne gitme" söyleseydim...
Ona onu ne kadar çok sevdiğimi,ellerini hiçbir zaman bırakmayacağımı anlatsaydım...
Neden 5 sene boyunca yazdığı mektupların hiç birine cevap vermediğimi söyleseydim...
Hiç değilse son defa yüzünü görseydim
Ama zaman dolmuş...
Gitme vakiti...
Vedalaşmak çok zor...
Son kez fotoğrafına bakıyorum...
Sadece üzüntü ve yorgunluk görüyorum...
Gidiyorum...
Ama bu sefer döneceğime söz veriyorum...
"Affet beni Anne"
©selmexanim
S