Gül dikenine söylesin nasıl canını yaktığını,
Eğer hatıralar böyle duygusuzsa,
Nasıl görsün gözden yaşların aktığını?
Hayat bir oyun gibi,
Varlık ise umutsuzca.
Bir buluta veda yükleyip karartır o mazi,
Ve bakarsın ardına ne o oynadığın sokak,
Ne de kalmış o çiçekler ektiğin arazi,
Unutulmuş hepsi, ukte de kayıp,
Gelecek yıllarım ümitsizlikten korkak.
Herkes yabancılaşır, anlaşılmaz lisanlar,
Tebessümden vazgeçer,
Hüzün dağıtır bütün nisanlar.
Her gün ömürden bir gün daha geçer,
Ama mutsuzdur insanlar.
Sevda ırmağı gözyaşlarıyla beslenir.
Kenarında biriken yosunlarla,
Ruhum dere olup, yalnızlığa seslenir.
Hoşgelip veda edersin aniden,
Kaybettiğin bu oyunlarla.
©pessimist_
G