Uzayda bile renk aramak gibi,
Yalnızlık denen şey.
Ne bir ses var, ne bir nefes, ne soluk.
Tek gerçek ve var olan şey,
Renkli sandığın yıldızlar kadar bir boşluk.
Bir çukur bu, dibi boş, kör ve karanlık.
Çığlık atarsın, yalvarırsın, kimse duymaz.
Gözün görmez, kulağın işitmez ve dilin susar.
Anlar yalnızlığın en acı tonunu.
Gece karanlığı çöker çökmez.
İnsanlar var, paylaşmak ister bu derdi.
Bilirler mi, olur mu paylaşınca yalnızlık?
Sevda gibi değil bu zifiri karanlık.
Ne bir ışık, ne bir ses, ne soluk.
Ne bir ruh, ne bir gerçek.
Gece bakarsın gökyüzüne, renkli bir gece.
Görürsün ama ne çare bu derde.
Her renkten yıldızlar vardır karşında,
ama bilir misin ki, o yıldızlar bile tek renk?
Yalnızlıktan, eşi bile yoktur hiçlikte.
Her insan bir yıldız derler, inanma.
Kayar gider hayatları, yıldız olsa da olmasa da.
Sen sen ol, anla. İnsanları hiçlikle bir bırakma.
O zaman derler ki, yalnızlık paylaşılmaz yaşanır.
Herkes yaşarsa, yalnızlık mı kalır?
Tau
X