Kader utansın
Döküldü yaprak dalımda kalmadı
Garip gönlüm bir bahar yaşamadı
Hep karanlıktayım gündüzüm olmadı
Derdimi yandığım geceler utansın
Hayel kurdum gelecek günlere
İçimde sakladım demedim ellere
Gönül vermişim sahte gönüllere
İnsan sandığım yüzler utansın
Ne dostu tanıyabildim ne düşmanı
Hepsinden gördüm hançer yarasını
Her düştüğümde bildim kalkmasını
Arkamdan vuran eller utansın
Bir yardım istemedim kimseden
Uzak yaşar oldum gayri herkesten
İnsanlar böylemiydi ki eskiden
Namerde kulluk edenler utansın
Koca bir ömrü harcadım hiç uğruna
Yıllar gelip geçti boşu boşuna
Merdiven dayasamda otuz yaşına
Yaşanmadan geçen yıllar utansın
On yaşında vazgeçtim çocuk olmaktan
Yorulsam da hayat yükünü taşımaktan
Yılmadım hiçbir zaman yaşamaktan
Yaşlanmadan dökülen saçlar utansın
Umudum hevesim artık kalmasada
Karanlık dünyama güneş doğmasada
Umurumda değil inan dünya dursada
Ben ölmüşüm zaten kader utansin
©poyraz3891
P