Üç gün oldu yola çıkalı, hayat denen dar sokakta,
Duvarları perde, kaldırımları yatak oldu.
Kendimizi kaçırdık şu son durakta,
Lambalar söndü, gölgemiz soldu.
Caymadık hiç yaşama hakkından da,
Tutunduk, çünkü, adaletin terazisi, tek yoldu.
Çevirmelere, ayaklarımız takılsada arada,
Çelmemizi gören korktu ve durdu.
Eee tabi sabrın sonu selamet,
Selamet ise mutluluktu.
©yılmazönür
Y