Artık büyü bozuldu bu şehirde
Gözlerim dolanmadan
Ayaklarım çözülmeden yalanın ve ihanetin karşısında
Sahi neyi utandıracaktımm yaşayışımdan başka
Dedemin yaptığı muskaları takmadan beynime
Özgürlüğü haykıracaktım şafağa
Hiç bir etkisi olmadan mısraları kalplere işleyecektim
Neden bana çok görüldü şehirlerin fiyakalı havasını solumak
Yalanımı bulma fırsatı verilmişken bana beni köyüme döndüren kırbaçlanışım niye?
Kar küremekten nasır tutmuş ellerime karşı bu önyargı nereden gelmekte
Makinalar kucaklarken tohumları
Tarlalarımıza Gül ekmediğimizden midir efendilerimizin hayatımıza kızgınlıkları
Göğsüme kalem mürekkebi dokundurmadığımdan mıdır bu sıkıntılar
Gülmek bize bu kadar uzakken
İsyanlarımı nadaslı topraklara iz bıraktığını hissettirmeden
Köşkte yaşayan sahiplerime ağdalı sözcükler bırakıyorum
Dökülsün baştan aşağı un torbaları
Görülsün görülmek istenmeyen fare pisliği yiyecekleri
Kızgınlığım içimdeki efendilik arayışına
Artık kelimelere değil isyana sığınmak istiyorum
Belli ki zebaniler koruyor oldukları malikaneleri
Avuclarına aldıkları hiç bir şeyi Sarsmıyor toprak
Bana sen yaşamak için verdiysen bu ellemleri
Artık Üstümdeki bu elbiseler çamurlaştığından var oluşum aslını yitirdi
Bu acıya dayanacak gibi değil zaman
Bundan dolayı sözlerimi hiç kayda geçirmiyorum
©jero
J