Rüzgarın tufanıyla yapraklar raks ederken,
Aldım elime kalemi ve sana yazıyorum.
Günler ayları kovalayıp, yıllar geçerken.
Sanki bir ölüyüm ama halen yaşıyorum.
Yağmur yere damlamaktan bitap düşmüş.
Karabulutlar ayrılmaz olmuş gökyüzünden.
Duman dolu ciğerlerim hayata küsmüş.
Hiç kimse anlamadı, bu şairin sözünden.
Sonbaharda başladı yaprak hazin dansına.
Yalnız ve ıssız serçeler mest olmuş.
İlk kez saadet denk geldi kalbimin şansına.
Yıllar geçti ve baktım ki gözlerim dolmuş.
Tecrübe demek kalpte kalan izmiş aslında,
Yolun azını gittim ve galiba yaşlandım.
İnsanların izleri çokmuş gönül yarasın da.
Ben sensiz uykularım da hep taşlandım.
©ggurkann
G