Hiçbir şeyim yok, olmayan şeylerimle tüketiyorum vakitleri
Öldürüyorum vakitleri bir kağıt bir kalemle
Bir bir geçiyorum ismini, hikayesini bilmediğim kaldırımları
Kayda değer bir tebessüm dahi göremiyorum insanlarda
İnsanların matemi tutmuş,bir tanıdıkları ölmeli belki de hayalleri.
Vahşi bir çağ bu sağ bırakmaz yaşayan duyguları
Hiçbir şeyim yok, olmayan şeylerimle geçirdiğim bu kaçıncı sonbahar
Bu kaçınca ağaç zihnimde yapraklarını mütemadiyen döken.
İnsanlar, insanlar.
Onlar mutsuzlar şiirlerim gibi.
Kimi yalnızlıklar vardır sevdayla eşdeğer
Öyle bir yalnızlık benimkisi
Hiçbir şeyim yok haliçin soğuğunda içimi ısıtacak
Bir ses, bir söz.
Her nasılsa gemiler gene geçiyor, duygularımdan habersiz
Seyrediyorum birini, seyrettiğimden habersiz
İlerliyor mavilikte, gelecekten habersiz
Bir kol sallanıverdi, hasretten habersiz.
©müellif
M