Yine hayat bildiğim gibi durgun ve başlıyor bir travma.
Göz altlarım yaşantım gibi pişmanlık aks ediyor ve göründü bir kararma.
En son bir durakta, çatıdan düşen yağmur damlaları ile beklemiştim huzuru,
Ve sonra yalnızlık göründü ufukta, yine isyan ettiler mest edemedim ki kusuru.
Her gecenin sabahına yorgun düşen bedenim, kalk diyor bana " mesut günler bizi bekler"
Aslında yaşantım için yoktu bir nedenim, ama bu şair her cümlenin sonuna pişmanlık ekler.
İyi de daha ne kadar yazacağım ve beni kim anlayacak?
Daha kaç mezar kazacağım da Annem ne zaman ağlayacak?
Kazanması zor, kaybetmesi çektiklerim kadar basit bir hayat ve sahne de yine ben,
Ateşi kor, ve beni yalnız bırakmak adına herşey sabit ve sahne de yine sen.
Mumların ışığı mı karamsar odam da yalnızlığımı gidermek için çabalayacak?
Sanırım hayat böyle, acılar yetmiyor gibi daha bir çok can yakacak.
Yazdım, kazdım. Elimde sesimi duyurmak adına feryat eden bir sazdım.
Hiçliğim ön planda, her bedel de kalabalık değil azdım.
Martının tek umudu simit, atanın ise mutluluk, ama boşa çabalıyor.
Çünkü her bank üstünde acımasızlığını gösterecek soğukluk, ve sonun da yara alıyor
©ggurkann
G