Gün biterken elvedalar çoğalırsa, yalnızsın,
Aşka bir veda mektubu karaladım.
Sen bunu özür diliyorum sanmışsın,
Hiçliğimizin mesken olduğu bu hikâyede,
Bir yokmuşsun, bir varmışsın.
Bitmesini dilerken bu matemin,
Özlem ile kıvrılır oldu,
Her bir yanı gönlümde ki harabenin,
Peki senin var mı bundan haberin?
Bilmelisin ki açılan yara bildiğinden daha derin.
Sonrasında, biraz da halimi sormalısında,
Riyalı gülücükler atsam bile mutluluk bana uzak aslında.
Neden hep bir pişmanlık vardır, kırılan her kalbin faslında?
Neden hep bir sensizlik vardır,
yıkılan bu aşkın asrında?
Konu hasrete gelince, gözyaşlarını durduramam,
Senin gibi sahteliğe bürünüpte, çiçeklere buse konduramam.
Onlar hâlâ değerli,
Bu yaptıklarım her şeye değerdi.
Ve artık sol yanım boşken, yokluğunu yalanlarla dolduramam.
©ggurkann
G