hiçlik

paramparça olmuş ben artık alıştı
yokluğunla zamanın derinliklerinde
kaybolmaktan kayboldum ,kaybettim..
ruhum ile zamanın arasında çürüyorum.
güçsüz düştüm ,pusuya yatırıldım .
kalan saniyem yok, olmadı hiç
yoruldum ,çok yorgunum mesela...
korkuyorum dipsiz gölgelerden.
aynaya bakamıyorum, ölüyorum...
yolun yarısında kayboldum,yolda değilken..
yaşayamiyorum vazgeçiyorum hep.
anlayışlı olmaktan ve anlaşılamamaktan,
artık kuş sesi duyamiyorum misal.
koca bir boşlukta unutulmuş gibiyim
ve bu garip kızamıyorum bunlara ..
kendi sesimi duyuyor, içinde boğuluyorum.
gözlerim,ellerim,dudaklarım... Benim değiller sanki ..
konuşamıyorum rüzgarla eskisi gibi.
esmiyor zaten ne zamandır .
sahi ne zamandan beri konuşamıyorum..
yine güçsüz düştüm güçsüzlüğümden..
ve hala düşmekteyim derin kuyulara ..
karışın n'olur kalabalık yalnızlığıma karışın.
sonuç hala aynı karışmıyorlar ...
Defne Kaya...