Birkaç şey söyledim diye;
Hemen gitmeyi seçtin.
Sen binlerce kez söylesen de
Yine de senden gitmemiştim...
Hissettin mi?
Sözlerin dayanılmaz ağırlığını.
Onları taşımanın,
Zorlayıcı şartlarını...
Seni karşılıksız sevmemin,
En büyük kanıtı;
Sen gittikten sonra,
Şiire damlatmam adını.
Düşüncelerinde bile,
Teğet geçemezken aklını,
İlerleyen zamana rağmen;
İçimde tutmam yasını...
Bilirim,
Gösteremedim.
Ama;
Vardı sebeplerim...
Duygularımı sergilemedim diye,
İster ruhsuz ister duygusuz de!
Artık ne desem koca bir “boş"
Sen söylediklerimi yalan olarak gördükçe.
Sustum,
Konuştum.
İkisinden de
Yoruldum...
Hiçbir şey haksızlığa karşı,
Susmak kadar yormadı...
Asla bilmeyeceksin!
Bendeki yerini.
Asla sevilmeyeceksin!
Sevdiğim gibi...
Demek gidiyorsun,
Henüz tanıyamadan.
Diğer herşey gibi,
Tadını alamadan...
İster iyi ister kötü hatırla,
O iş kalmış senin vicdanına...
Çan,
Bir hicran.
Ve ben;
Arta kalan...
©şiiryazan.
Ş