içinde bir avuç siyah biriktirmişti
Tam herşey yolunda giderken
Herkes mutlu ve iyiyken
Dayanamayıp içindeki canavarı uyandırıyor
Ve boyayı veriyordu etrafı siyaha ..
Hoşuna gidiyordu
İnsanları en mutlu anlarında
birden korkuya düşürmek...
Sevincini kursağına dizmek
Sevginin huzurun içine ..
kötülük tohumları ekmek
Kıskançlıktan bütün güzelliklerin üstünü örtüvermek ...
Kimseye göstermemek ..
Hani bir şey yapacağından da değil
Öyle aba altından değnek göstermek onunkisi de..
Yine de Allah'ım ne kötü bir kişiliktir bu
Ne kötü bir kalptir.,
Acaba bu siyah leke temizlenebilir mi..
Bu kıskançlık,bu kibir,bu bencillik ve kendini beğenmişlik boyası
Yıkanıp paklanabilir mi...
Ne acı insanın benlik duygusu boğarken kendini
Hiç farkında bile olmadan yavaş yavaş sarılması bencilliğine..
Ve bir şey yapabileceğinden de değil hani
Maksat göz dağı vermek...
İsyan ettirmek, kan kusturup burnundan getirmek..
Maksat kötülük hani Kötüyede niye kötülük yaptın denmezki yani...
Yaradandan ötürü yokluğunuda sevdik
Kuru gürültüye kulak verdik ...
E nedemişler köy yok nasipten öte..
Yine tostladık bir hiçliğe..
(Yok her şeye bölünürde
var yoka bölünür mü peki...)
©lem_a
L