Bir oda dolusu yalnızlık içinde
Hayatın telaşesini bir kenara bırakıp
Bulduğum tek meşgale
Seni özlemek
O parka gidemiyorum hayalin olmadan..
Ekseriyetle imkansız oluşunu
kazıyıp beynime
Öyle çıksam da dışarıya
Kalbimin inatlığı tutuyor
Sen sen diye çarpıyor her adım atışımda
Havalar güzel bu aralar,
Nerede saçların? diyemiyorum..
Bir çöldeyim
Samyeli esiyor güneyden
kokunla karışsın istiyorum
Siyah' ı seviyorsun diye
Geceleri gidiyorum sahile
Belki karşılaşırız
Tutarım ellerini
Öperim tek tek parmak boğumlarını diye..
Totem üstüne totem denedim
İki saniye daha erken varabilseydim
O sokağın başındaki kırmızı çatılı evin önüne
O gün rüyama girecektin
Heyecan yaptım
vaktinde yetişemedim
Çok mühim bir şey var
Özlüyorum...
Çabalıyorum.
bütün ihtişamınla,
yanıma,yamacıma geleceğin günü bekliyorum
Ben yetişemedim
Sen yetiş
Çünkü artık vaktim çok daraldı
Akşam oldu
Park soğuk
Ve kalbim yorgun
yapacak totem de kalmadı...
(*Hiraeth: Galce bir terimdir.
geri dönülemeyen veya kaybedilen bir yere, kişiye, olaya karşı duyulan nostaljik ve özlem dolu hisler anla- mına gelir. (Aynı zamanda sıla özlemini de karşılıyor.))
M