Artık sabahları beni uyandıracak bir dürtü yok.
Tanrıya ulaşmasını istediğim dualarım da kalmadı.
Yüzümü yeni bir sabahın bulutuyla yıkasamda,
gecenin matemini sindirecek
gücüm yok.
Aynalarda gördüğüm
saçımın kırıklığı değil,
hatıralarda kalmış kederli
yüzümün kırık ruhuydu..
ölümü ise bu kadar benliğime kamçılayan ona dokunma arzumdu.
Yeryüzünde hiç bir yer
bana iyi gelmiyor,
Onun eşsiz ıslak dudaklarının dışında.
o kandırdıkları cennete de gitmeyeceğim
yüzümü kanla yıkasamda.
Duvardan mesafelerin vardı senin adım adım koşsam da
Sevgilim niçin ruhun
ruhumun karşısında?
©sedefgöksu
S