Bilmez miyim hiç, çektiğimiz aynıdır.
Düşlerinde yaşadığımı bilmek, nasıl olur da acıtır?
Bu bizdeki görülmemiş sancıdır.
Gönüllerimiz artık, yolcusuz yolu gözleyen hancıdır.
Öyle zor geliyor ki kabullenmek.
Aynı hislerde yelken açtığını görerek,
Gözlerini ufuklara saldığını bilerek,
Seslenip de duyuramadığını hissetmek.
Gidişinde ellerini tutamamak,
Sözlerimizi, cümlelere sığdıramamak,
Bir olmak isteyipte olamamak.
Sana koşmam gerekirken, böylesine durmak.
Senli yollarda yalnız yürümek.
Nefesimi sensiz, kendime yetirebilmek.
Gönlümü senden çekip alabilmek.
Umutlarımdan seni sıyırabilmek...
Bilirim ki seni asla unutamayacağım,
Gönlüme karşı gelsemde başaramayacağım,
Hep benimmişsin gibi yaşayacağım,
Gün gelecek tekrar kavuşacağım.
©msvurgun
M