Üşüyorum
Pervasızca esiyor rüzgarlar
Kışın getirdiği o soğukluk
Ruhumun içine;
Hayat gibi işliyor
Bakıyorum
Pencerede izi kalmış çizilen resimlerin
Ne kadar silmeye uğraşsamda
Kurduğum hayallerin
Figuranlarını hatırlıyorum
İzliyorum
Şu sahipsiz evlerin üstünden
Ortalağı sise boğucak
O kara dumanların
Benim içim gibi dağılıp gitmesini
Bilmiyorum
Sanki bir oyunun içinde
Kaybeden çoçuğun
Kalbinde hissettiği yenilgiyi
Bedenime yaşattırıyorum
Hisssediyorum
En azından ümitsiz olsamda
Gittiğim tüm yolların sonunda
Bana açılacak bir kapı olduğunu;
Biliyorum
E