Güneş batmış yine, kapalı perdelerimin ardından gördüm.
Hiç güneşi doğmamış bana, bir şey fark etmedi görünce.
Kalbimin yanmış kapaklarına merhem sürdüm geçer diye
Hiç hissetmediğimi anladığımdandır, bu yakarışlarım.
Gözlerimin önüne çektiğim perdelerim kilitlemiş beni,
Karanlığa mahkum etmişliğimin ispatıdır bu siyah yaş.
Kalbim söküp alınmış, hiç bir şey umursanmadan
Hiç hissetmediğimi anlamamdır, beni öldüren.
Aklımı bütünü ile kaybediyorum zifirinin ellerinde,
Düşünmenin verdiği mahkumluk, ele geçirmiş kafamı
Kalbimi ayaklar altına almış duygularım, ne olduğunu bilmeden
Hiç hissetmediğimi anlamak zorunda olmaktır, beyaz çarşafa saran...
©sulealgn
S