Fon: Ayna Sen unutma beni
Sessizliğin boy aynasında gördüğümde.
Her gün kendimi görmekten usandıkça ya da Dağılmış saçlarımda savrulmuş her bir tarafa. Tutmuyor toka uçlarını aldırdıkça saçlarımın kökleri de kırıldı artık kökleri de beyazladı
Kesemedim acır diye köklerine kadar kıyamadım
kesersem eğer kökleri acır çünkü ucunda geçmiş var maziyi yazan kaderime
lans edemesem de hapis olan duygularımı mahzene karşı mehtabı izlerim
Sağanak gözlerimde ki yağmurlar durmadan
akar ken
Sensiz akşamların nezdinde damla damla
Akarken sular gözlerim den kan içtim
bitmemiş
aşkın fukarasıydım. yaralı kuş gibi kanatlarında çırpınırken
Ölü ruhumda kaç mezar kazıldı.
Sayısını bile unuttuğum kürek çektiğim kurumasın
diye kiyamadigim taş duvar olsa da
Neler birikti haznemde taşıdım ağrıyan sancıları
gömüte sıraladım
Bahtsız talihimde ne kaldı elimde
Avucumda sığınak duvar ardında bir şiir miktarı kadar demledigim
çay niyetine içtiğim acımtırak rengi
içimi yakar
Dem vuran gecelerde ıslak mendilimde sitemkardir avucunda
pembe yalanları saklardı
biri biter biri başlar ken anılarda yarı çıplak
kaldığım
Konuşmayı öğrendiğim
anda alıştım
kabuslara hayati ziyan eden yalanlar da
riyakârdir bulamasalardı keşke saklambaç oynadığımda çıkmasaydım ortaya
kurudu toprağım çöl ortasın da berrak suyum
medet umdum sahradan yusufun düştüğü o kuyudan çıkmak ne mümkün
yusufu görmek için
züleyha olan da vardır
Sorgusuz sualsiz dar ağacına
astıklarinda rehber bulamadim tuvalimin akarken
rengi karıştı birbirine kan kısrak
Tablom güneşten harap düşmüş koruyamadım artık sıvası dökük
Gitmek ya da kalmak çok geç artık
doldu vadem yokluğun beldesinde sürünürken
bir ömür biterken
artık
HiSSiZim
©ebrulimsi5
E