Ey gönül hor görme. Vur elini sazın teline. Bir türkü cığır adına. Kendin çal kendin söyle. Kırları kelebekleri hatırla Kuşları ağaçları hatırla Denizin mavisine türkü yak. Tepelere dağlara ağıtlar yak. Sus söz söyleme kimseye. Kimse anlam vermez haline. Sen türkünü soyleye dur. Elbet bu hüzün son bulur
©aytaçdemir
A