Kendimi tamir etme seansımın,
17. Günündeyim.
Tıpkı yaşım gibi,
Bugüne gelirken anladım ki eksilmişim.
Bütün doğrular kadere bel bağlamış,
Ben sahteliğe yenilmişim.
Buralarda durumlar hâlâ vahim,
Her pişmanlığım, daha da güçlük çektiriyor.
Bulutlardan dökülen ince yaşlar,
Toprağa hüzün ektiriyor.
Bilirim ki dayanmak gerektiriyor...
18. güne adım atmaya inan gücüm kalmadı,
Her ardıma bakışımda hissediyorum yaşamın zararını,
Hafifletmeye çalışıyorum hislerimin hasarını.
Bütün umutlarımı ben ektim,
Fakat bir badire çıkıp yapıyor hasadını.
Bunları yazarken bir kuş kondu pencereye,
Ötüşünde sessiz çığlıklarımı hissettim.
Onlarda bir çare arıyordu.
Bu arayışlar yılları çok yordu.
Tüm bunları taşıdığım bedenim tek parça,
Fakat neden çektiklerim sanki bir ordu?
Mümkün değil sanırım,
Gülemem ve gülümsetemem.
Hem anıları hem de yüzümü.
Zaten kışlarla çok ağlaştım.
Hâliyle kaybettim bende güzümü,
Son dileğim de vardı kendime " güçlü kal"
Herşeye rağmen yalandan da olsa hoşçakal.
©ggurkann
G