Herkesin uyku vaktinde bizler uyumuyoruz
ve herkesin uyanık olduğu saatlerde bizler ölmüş olacağız
dünden Kalan umutlarımız dan şarkılar mırıldanip
bir girdap çemberinde yankılanacak haykırışlarimiz
kulakları çıldırtacak derece de yüksek ve acı bir çığlık ile bagiracacagiz
bir o kadar da sessizce göçüp gideceğiz
ölümün bizi bulduğu güne denk,ne kendimizden ne de hayallerimiz den vazgeçmeyeceğiz.
sırtımız da ölüm yükü gönlümüz de hayat bayramı, dillerimiz de sonsuzluğun türküleri ile aşacağız yolları.
imkansızlıklar ülkesi bize çok uzakta ne onları tanırız ne de adetlerini biliriz.
gün doğumu ile seher vaktine bir kuble Umut dolduruyoruz
ölümün en güzel vakti bu
bir pamuk tarlasında geceden sulamaya kalan çiftçi dayı selamlayacak bizleri
bir çoban çocuk gülümseyecek bizlere
gökgürültülüsun den korkup uyumayan köyün delisi ile yola koyuluyoruz.
Anadolu annelerin memelerinden akan temiz sütüyle beslenen bir bebeğin gülümsemesin den öpeceğiz hayatı
bir kere öleceğiz ama binlerce vaad edilen günleri hakkını vererek göçeceğiz...
şair ve metin yazarı
mazlum savut
©srmszşair
S