Bir gece vakti sokakları arşınlarken bacaklarım
Bakıyorum binalara, yanan ışıklara
İçinde aileler yaşıyor
Bir koca, uyumuş eşine sarılıyor
Bir parkta bir ayyaş oturmuş
Sevdiği insanın hayalini beslerken şarabıyla
Bir intihara meyilli genç balkonda
Bacaklarını sarkıtmış boşluğa
Bir anne bir sofrada
Kendi ekmeğini çocuğuna bölüştürmüş
Bir genç bir gece sokakta
Sokakları arşınlarken yorgun düşmüş
Bacaklarım yorgun düşmüşken sığındım kaldırımlara
Kaldırdım başımı baktım yıldızlara
Şimdi sen de uzaksın bana yıldızlar kadar
Hoşçakal kadar, herkes kadar
Oysa hoşça kalınamaz ki sensiz
Sonra sarkıtılır bacaklar balkonda, boşluğa
Oysa hoşça kalınamaz ki sensiz
Oturulur bir parkta, şarapla
Hoşça kalabiliyor musun bensiz
©karlvemarx
K