Herseyden umudumu kestiğim ve Hayatla bağlarımı kopardığım anda kesişti yollarımız..
Beni ben olmaktan çıkaran , hergecen gün ruhumu kirleten o aşkın kalintilarindan kurtulmak istiyordum.
Uzaklaşmaliydim..
Cünkü yüreğimi dağlayan o büyük yara her geçen gun daha fazla kaniyordu...
Icimde yanan hasretin ağırlığı kor gibi yakarken yüreğimi gittikçe daha çok surukleniyordum ..
.. Boğulmak üzereydim ve bi çıkış yolu arıyordum..
Derken;
Duyduğum bi sesle irkildim...
- Nefes alamıyorsun değil mi?
Bi an bu sesin beynimin bana oynadığı bi oyun olduğunu düşünsem de sesin geldiği yöne doğru istemsizce yöneldim.
- Evet de nerden anladın bunu?
Beni taniyormusun yoksa?
-Evet seni tanıyorum!
- sen benim aynı acılari paylaştığım , ayni yollarda birlikte yürüdüğüm beni yalnız bırakmayan can yaramsin.
Kısa süreli bir şaşkınlıktan sonra, kafamı toplayıp ne demek istediğini anlamak için sorular sormaya başladım..
Ben konuştum o dinledi..
O konustu ben söylediği her sözcükte kendimi buldum yine..
Ağzından çıkan her
kelime beni ona biraz daha fazla sürüklüyordu..
Aynı yerden yara almıştık ve ayni yerden kaniyorduk..
Korkuyordum..
Ona baktığımda gözlerinde gördüğüm o derinlik beni gittikçe içine çekiyordu..
Ve ben karşı koyamiyordum..
Kayıtsız bi şekilde ona doğru çekilmeye başladığımı farkettim
Ama aklım bunu reddediyordu..
Çünkü ben sadece acılarımı paylasiyordum ve bundan otesini
düşünmüyordum bile...
Her yeni gün acılarımın ortağı, onun tabiriyle canyaramla daha sık konuşur olduk..
Artık yanliz değildim ve üzerimdeki yükü hafifletmeyi başarmıştı.
Günler geçtikçe yüreğimde yeşeren o tuhaf duygu kafamı karıştırmaya başladı.
Her anımız birlikte geçiyor,
Artık onsuz hiçbirsey yapmak istemiyordum.
Her ne kadar kabul etmesem de bu duygunun aşk olduğunu anlamam uzun sürmedi.
Acılarımın ortağı canyaram artık can yarim olmuştu.
Ve ben onsuz bir hayat düşünemiyordum.
Bir gün bütün cesaretimi toplayip konuşmaya karar verdim..
Kalbimde kanayan yarama merhem olan ve artık iyileşen canıma yar olurmusun? dedim.
Verdiği cevap iyileşen yüreğimde bir anda çiçekler açtırdı...
Ve bir damla yas süzüldü gözlerimden..
SEN BENIM UMUT IŞIĞIM..
SEN BENIM CANYOLDASIM
SEN BENIM KALP ATISIM..
Bu kalp sensiz yasayamaz bundan sonra..
HOSGELDİN CANYARİM...
HAYATIMA HOSGELDİN..
©benmavi___
B