Pencereme mutluluk sızıyor, göz kapaklarımdan panjurlar açıldıkça.
Kâh siyaha kâh kahveye çalan penceremde parıltılar...
"En güzel gün sabahı" dediklerinden.
İçimde anlam veremediğim çocuksu bir sevinç ve târifsiz o his!
Kalbim almış eline megafonu.
Sokaklarım çınlıyor, mutluluk cıvıltıları ile.
Şehrime Mavi geldi, renk geldi!
"Bi umut!" der çıkarım, çıkmazlara...
Şehrime ses geldi, hoş geldi.
Bomboştu bu sokaklar, hıçkırıklardan ibâret. Soluğunu tutmuş, her ayak sesine dikkat kesilirdi. Senmişcesine*
Sanki yeniden nefes almayı, öğrendi bu şehir. Hâli hâl değildi, tam anlamı ile içler acısı.. "Harap ve bitâp bi şehir."
Sanki yeniden doğdu, küçük bebek misâli. Adımların ile anlamlandı bu şehir.
©veyra
M