Yürüyordum bir gece, hava nemli, kapanık;
Nurla yanan eşyayla tüm kâinat aydınlık...
Bir ağaç gördüm, dalı eğilmişti toprağa,
Aynı ağaç, dalları uzanmıştı semâya...
Tuttum usulca hemen yere eğilenini,
Hû diye besteledim Kâinat Neyzeni'ni...
Dal sarıldı aşk ile, sonra öyle gerildi,
Sandım ki aşk ile tüm ölü ebdân dirildi...
Meğer bu aşk ne imiş, ne güçlü bir kaledir.
Hû diye sarsılmaya tüm kâinat gebedir...
Sanma ki, bu olaylar kalıcı bir gecedir.
Geceyi gündüz eden, yine aynı hecedir...
©uludag
V