En çok neye ihtiyacım vardı ?
bilemedim..!
Boşluktan boşluğa ,yokluktan yokluğa
İki arada bi derede kalmak gibiydi...
Sığınmak ! sığınmak bu olsa gerek
Adem'i beşerdim oysa"ki
Sustum..!
En çokta konuşmam gerekenlere sustum !
Anlatacak neler vardı oysa"ki bu bende
Gelip geçen mevsimlere inat..!
Sonbaharı seçerdim içinden..
Bir kuş gibi kanatlanıp uçmak !
Belkide kaçmak.!
Uzak ara ...
Kuru bir yaprağın düşmesinden korkmak
Ne zaman unutsam yaratıldığımı...
Ve ne zaman başıma gelse bir mûsibet
Şöyle sirkelenip kendime gelmeye çalışsam
Hatalarım kadar bir adem olduğumu anlıyorum
Ve aslında bir aciz kul diyorlar benim adıma
Ve ben bu acizlikle anılıyorum..
Şimdi gece !
Vakit karanlığın nöbetinde...
Ellerimde bir beyaz kağıt
Dillerimde iki kelam...
Şükürler olsun aldığım nefese...
©fatih-
F